زیباشناخت

حقیقت و زیبایی

zibashenakht — Thu, 23 Oct 2008 21:49:39 GMT

I died for beauty - but was scarce

Adjusted in the tomb

When one who died for truth was lain

In an adjoining room -

He questioned softly why i failed

For beauty I replied -

And I - for truth - themself are one

We brethren are he said

And so as kinsmen met a night

We talked between the rooms

Until the moss had reached our lips

And covered up our names

" Emily Dickinson "

برای زیبایی مردم

اما هنوز در گور جای نگرفته

کسی که برای حقیقت مرده بود

در غرفه مجاورم جا گرفت.

آهسته پرسید : از چه ناکام شدی ؟

گفتمش : برای زیبایی.

گفت : من خود برای راستی

این دو یگانه اند - ما برادریم .

پس چون خویشانی که شبی به هم برسند

از میان غرفه هامان با هم سخن گفتیم

چندان که خزه به لب هایمان رسید

و نام های ما را فرو پوشید .

" امیلی دیکنسون "

عیسی مسیح

zibashenakht — Sat, 11 Oct 2008 09:42:06 GMT

همانگونه که می اندیشی همان خواهی شد .

هستی و نیستی

zibashenakht — Tue, 16 Sep 2008 17:02:11 GMT

انسان آنچه را که هست یا گمان می کند که هست هستی می نامد و آنچه را که نیست یا نمی داند که هست نیستی .

چگونه می توان آنچه را که نیست بر نیستی اش آگاه بود ؟

چشم انداز هستی

zibashenakht — Tue, 02 Sep 2008 11:16:20 GMT

تابلوی شکارچیان در برف اثر پیتر بروگل (۱۵۶۵) شاید یکی از اولین چشم اندازهای برفی است که پیام آن فراخوانی است به اندیشیدن در باب هستی . تصویر شکارچیان خسته و سگهایی که با پاهایی فرورفته در برف در پی آنان روانند و روستائیانی که احتمالا در کنار اجاق گرم آتش در انتظار آنانند در بطن کوهستان های پوشیده از برف با پرندگانی بر فراز درختان سرمازده .شاید معنای اصیل زیستن چیزی غیر از این نباشد.

نشانه ای به رهایی

zibashenakht — Tue, 12 Aug 2008 10:15:33 GMT

بازماندگان کلک مدوساـ تئودور ژریکو

همچون کسی که در کشتی شکسته ای از تیرکی در حال سقوط آویزان شده باشد شاید اما او از آنجا نشانه ای به رهایی را باز یابد . ( والتر بنیامین )

ناظم حکمت

zibashenakht — Mon, 07 Jul 2008 14:53:19 GMT

Ne mutlu bana ne mutlu

isikli ruyalarla dolu bir bahar uykusu gibiyim

akar su gibi umutlu

ve bugday tanesi gibi cesurum

چه سعادتمندم من چه سعادتمند

همچون خواب بهاری سرشارم از رویاهای تابناک

امیدوار همچون جریان آب

و جسور همچون دانه ی گندم

دانایی ادیپوس در جدال با تقدیر

zibashenakht — Fri, 06 Jun 2008 20:49:39 GMT

بر در شهر تبای ابولهول بالداری است که اندام شیران و چهره زنان دارد و رازی می داند کس ندان . او مظهر تقدیر است زیرا چون وی عجیب و غیر بشری آسمانی و دست نیافتنی نیرومند و سهمگین و زیرک و بسیار دان است دانشی اسرارآمیز که آدمیان را بر آن وقوف نیست . نزدیک شهر در جائی که سه راه بهم می پیوندد بر خرسنگی نشسته و پرسشی سه گانه دارد . میگوید آن چیست که در بامداد چهارپای و در نیمروز دو پای است و شامگاهان با سه پای می رود . این چیستان تقدیر است و جز ادیپوس رازگشا که می تواند آن را بداند؟ او میگوید: این انسان است . در خردی و جوانی و پیری . و ساحره چون رازش گشوده شد جان می سپارد . مویرای ها سه خواهر تقدیرند . یکی از آن تولد یکی از آن زناشوئی و دیگری سلطان بیچون مرگ که رشته عمر آدمی را می ریسند و می پیچند و می گسلند . زندگی سه مرحله دارد که قرارگاه آن هر سه در انسان است . ابولهول در ملتقای سه راه نشسته و خواستار دانستن راز هستی آدمیزاد است . پس جادوی تقدیر آدمی در ژرفنای هستی خود اوست و بی هیچ گذشت و آسانگیری می خواهد گوهر و چگونگی این هستی را بشناسد . کسی را از پرسش ابولهول گزیر نیست . باید پاسخ رایافت . تقدیر آدمی در همین پرسش و پاسخ در اندیشیدن به خویش و شناخت خود است . ادیپوس نگاه آسمان کاو ما را با رمز و کنایه از دنیای خدایان به جهان باطن خودمان باز می گرداند و می گوید تقدیرتان را در اینجا بجوئید در زندگی خود . وی با جستجوی قاتل لائیوس در حقیقت به دنبال خود می گردد تا سرانجام به تقدیر خویش می رسد . ادیپوس به ساحره می گوید که پس از کودکی و برومندی پیری است که طلیعه مرگ است . پایان راه وادی خاموشان است و این تقدیر مشترک همه زندگان است و بدینسان راز ناگشوده تقدیر را می گشاید . اما تقدیر تا آنجا تقدیر است که چون رازی پنهان باشد و زمانی که دانسته شد مرده است دیگر نیست . تا دشمنی نامرئی است جان ما شکار چنگال پولادین اوست و چون آذرخشی فرود می آید . اما وقتی که دیدیم با چه دشمنی گلاویزیم می یابیم تا بدانیم چگونه باید با وی در آویخت . پس نیروی حیاتی تقدیر نادانی ماست . از همین روست که چون راز ابولهول برملا شد جان سپرد . ولی آنکه راز چگونگی بودن و نبودن انسان را عیان می کند و گره مرگ را می گشاید دست خود را نه چون کادموس به حریم خدایان بلکه بسی برتر سلاح دانشی خود را به جان تقدیر می زند . در این تلاش خطیر او از تمام مرزهای وجود بشری خاکی در می گذرد و آنگاه که فراتر رفت چون هراکلس انسان محدود او مرده است . آنکه در گریز از محدودیت و ضرورت مرگ را می کشد خود شکار مرگ است تا به نوعی دیگر زندگی را از سر گیرد - مانند مادر دیونیزوس که فرزندش از خاکستر آتش گرفته او به جهان آمد .

زمان اسطوره ای و زمان مدرن

zibashenakht — Mon, 26 May 2008 07:20:35 GMT

زمان اسطوره اى و زمان مدرن

حتي اگر مفهوم زمان يك مفهوم صرفا ذهني باشد، يا اگر ماهيت محاسبه و سنجش آن در اقوام مختلف براساس بينش دايره اي وار يا خطي آنان از جهان، متفاوت و متغير باشد، آنچه كه انكارناپذير است واقعيت جاري و بيروني پديده ها است كه اين مرز، با دو نوع حركت در زمان و مكان پشت سر مي گذارند تا ما سرانجام جوهره اين تحول را در قالب تاريخ نقد كنيم.

دكتر «محمد ضيمران» در اين زمينه مطالعات گسترده اي داشته است. او براي زمان اسطوره و زمان آ كادميك بنا به ماهيتي كه هر يك از اقوام براي زمان، دين، اسطوره، تاريخ، مرگ و خدا قايلند تعاريفي قايل است. با دكتر ضيمران درباره زمان، برداشت اقوام از آن و روند سنجش آن در نزد ملل گوناگون گفت وگو كرده ايم كه مي خوانيد.

● نام گفت و گو شونده: محمد - ضيمران

● ارسال كننده: مدير سايت

● منبع: روزنامه - شرق

• نخستين چيزي كه ذهن فلاسفه يونان را به خود جلب كرد، مسئله «تغيير» بود. مفهوم زمان از همان ابتدا از تصور تغيير و حركت، غير قابل تفكيك بود. آيا به راستي اين تغيير است كه جوهر ادراك ما از زمان را تشكيل مي دهد يا حركت، و در نهايت كدام يك بر ديگري مقدم ترند؟

اساسا اين تغيير حركت است كه موجب مي شود انسان به طرح مسئله زمان بپردازد. زمان در ايستايي مفهومي ندارد. اگر تمام عالم حركت و پويايي خود را از دست بدهد بحث زمان منتفي مي شود. بنابراين وقتي شما با تغييرات مواجه مي شويد بايد ابزاري بيابيد تا آنها را صورت بندي كند و زمان، بهترين وسيله براي صورت بندي تغييرات است. حركت هم يك لفظ فلسفي است. توجيه انتزاعي تغيير مفهوم حركت را به وجود مي آورد و حركت در حقيقت يك استعاره است. چيزي كه بيش از همه به مفهوم زمان شكل مي دهد تغيير است، كه در قالب رويدادها جلوه مي كند.

اين رويدادها مي توانند زوال و حيات طبيعت باشند يا هر چيز ديگر، تولد و مرگ نيز به خودي خود يك حادثه اند. برخي از فلاسفه براي نخستين بار گوهر هستي را با زمان پيوند دادند. از جمله «آناكسيماندر» اعلام كرد كه نظم عالم بر حسب تعيين زمان جريان دارد. به نظر «هراكليتوس» هم زمان تنها جنبه اي از واقعيت نيست بلكه خودمقوم گوهر هستي است. اگر بخواهيم مقصود او را بيشتر روشن كنيم بايد بگوييم كه زمان فراگردي است كه نماد حركت و تحول است. در اينجا منظور از فراگرد چيزي است، در تقابل با ماهيت و جوهر كه اولي بر تكاپو دلالت دارد ودومي بر ايستايي و ثبات.

• آيا به گفته ارسطو اين زمان است كه تغيير را در معرض شمارش قرار مي دهد يا در نهايت، تغيير است كه زمان را به شمارش درمي آورد؟

مفهوم زمان علي الاصول يك مفهوم ذهني است. چيزي كه ذهن ما كشف كرده، براي مشخص كردن زنجيره تحولات و تغييرات آن را به كار مي برد. همان چيزي كه كانت مي گويد، او معتقد است كه زمان يك پديده كاملا ذهني است و عينيتي در مورد آن وجود ندارد. زمان مفهومي انتزاعي است كه با پديده ها هموار مي شود. از اين ديد تغييرات را در معرض شمارش (كه خود مقوله اي كمي و انتزاعي است) قرار مي دهد. بنابراين دريافت ما از رويدادها موكول به پديده اي ذهني به نام زمان است.

• و دريافت زمان هم موكول به مكان؟

بله، زمان را نمي توان از مكان جدا كرد. چون تحقق زمان در مكان است. به هر حال رويدادها بايد در جايي اتفاق بيفتد و اين جا همان «مكان» است. وقتي كه انسان دلمشغولي و دغدغه مكان دارد زمان هم مطرح مي شود. از تكرار روز و شب و ماه و سال و نو شدن فصول، ايده اي از زمان در ذهن انسان شكل مي گيرد. ما بدون مكان نمي توانيم تصور مستقلي از زمان داشته باشيم و حتي براي به نمايش گذاشتن و قابل رويت كردن زمان ذهني بايد از يك چارچوب مكاني كمك بگيريم.

• شما در كتاب «گذار از جهان اسطوره به فلسفه» به اين نكته اشاره كرده ايد كه «به طور كلي تحول مفهوم زمان، نمود و نماد اصلي حركت از مرحله اسطوره به ساحت فلسفه نظري به شمار مي آيد.» اين نكته اهميت زمان را در مباحث انديشه خاطرنشان مي كند، كمي درباره اين گذار توضيح بدهيد.

بشر از سپيده دم تاريخ به اين دليل كه ابزاري براي سنجش زمان به طور دقيق در اختيار نداشت مي كوشيد مفهومي از زمان را براي خود توجيه كند. بهترين راه توجيه زمان در آن دوره طرح افسانه ها، گفتارها و روايت هاي اساطيري بود كه فهم آن زمان را امكان پذير مي كرد، ما در تمام اسطوره هاي جهان با مسئله زمان ومكان مواجه مي شويم. اما آن زماني كه در تفكر پيشامدرن مطرح شده است به هيچ وجه جنبه كمي ندارد بلكه تماما كيفي است و اين كيفيت به نسبت فرهنگ هاي مختلف متفاوت است.

• لطفا درباره زمان كمي و كيفي توضيح بدهيد.

زمان كيفي، زماني است كه با رويدادها تعريف مي شود، در واقع در تفكر اساطيري زمان نيز همچون ساير امور عالم، در گذر رويدادهاي خاص اسطوره اي اعتبار مي پذيرد. يعني زمان اساطيري طي روايت هاي خاص درباره هستي و نيستي و جاودانگي معنا مي يابد. شما در شاهنامه فردوسي مي خوانيد كه «ضحاك مار دوش 800 سال بزيست.» در عالم واقع چنين چيزي ممكن نيست اما منطق اسطوره اي اين روايت را مي پذيرد. وقتي كه سخن از 800 سال عمر ضحاك به ميان مي آيد منظور، نشان دادن شدت و وخامت ظلمي است كه ضحاك به مردم تحميل كرده است. درحقيقت اسطوره براي بيان شدت ظلم و چيرگي ضحاك از طول زمان استفاده كرده است.

• شايد هم نوع محاسبات آنها متفاوت بوده است. همان گونه كه در طول تاريخ معيارهاي زمان سنجي و گاهشماري بين اقوام مختلف متفاوت بوده است. به عنوان مثال برخي شمارش سن يك انسان تعداد باران هايي را كه او به چشم ديده است مي شمردند. شايد عمر حضرت نوع هم از اين نوع محاسبه هزار سال بوده است؟

بله، اين هم يكي از احتمالات است.بعيد نيست كه چنين بوده باشد، ولي مسلم است كه ابزارهايشان با ابزارهاي محاسباتي امروز فرق داشته است. به هر حال اتفاقي كه در تفكر مدرن افتاد، اين بودكه مفهوم زمان از وابستگي محض به رويدادها جدا شد و اين يعني جدا شدن از اسطوره.

• چه زماني اين اسطوره زدايي اتفاق افتاد؟

نمي توانيم نام اين رويداد را اسطوره زدايي بگذاريم، چون هنوز هم در بسياري از جوامع مردم اين پيكربندي فكري را حفظ كرده اند. ايران هم يكي از اين جوامع است. اسطوره زدايي، زمان مطلق و دقيقي ندارد و بسته به فرهنگ هاي مختلف متغير است جوامعي كه هنوز هم در دوران پيشامدرن زندگي مي كنند خود را در مركز جهان و جهان را دايره اي كه حول اين نقطه مي چرخد، مي بينند. در حقيقت آنان دردل اسطوره زندگي مي كنند.

• اما به اعتقاد «بارت» همه جوامع در تمام زمان ها با اسطوره زندگي مي كنند. غرب هم از اين قاعده مستثني نيست.

اسطوره اي كه من از آن سخن مي گويم با آنچه بارت مي گويد متفاوت است. اسطوره هايي كه ما با آنها زندگي مي كنيم هنوز هم از عناصر ابتدايي اسطوره هاي اوليه برخوردارند. درست است كه ما مدرنيته را پذيرفته ايم اما با آن زندگي نمي كنيم چيزي كه ما با آن زندگي مي كنيم مجموعه اي از اسطوره ها و باورهاست كه در هنگام ازدواج و طلاق، ولادت و مرگ و تمام موقعيت هاي مشابه، خودشان را بروز مي دهند. مي توان صدها مثال از گفتارهاي روزمره مردم پيدا كرد كه پشت آنها يك اسطوره پنهان است. در مورد زمان هم چنين است. ديدگاه ما نسبت به زمان همچنان دايره اي است و ما هنوز به درك نيوتني از زمان نرسيده ايم. درست مثل دوره اي كه انسان، زمين را مركز جهان مي دانست و خيال مي كرد اين خورشيد است كه به دور زمين مي چرخد.

• چه چيزي منجر به شكل گيري ادراك خطي از زمان شد؟

اين تكاملي بود كه در سير انديشه بشر اتفاق افتاد و نمونه آن را مي توان در سير فلسفه يونان باستان مشاهده كرد. با تكامل فلسفه كم كم زبان تمثيلي جاي خود رابه زبان استدلالي داد. با انديشه هاي فيثاغورث هم نوعي دگرگوني فلسفي در معناي زمان پديد آمد. درحقيقت اين فيثاغورث بود كه عنصر مقدار و عدد را به عنوان ماهيت زمان مطرح كرد و اين پديده را منش رياضي بخشيد. در واقع هنگامي كه زمان و عدد با هم پيوند يافتند زمينه براي انتزاعي شدن مفهوم زمان فراهم شد و وقتي كه زمان به تعداد واندازه مطلق حركت تعريف شد، ماهيت اساطيري آن از بين رفت و واحد مفهومي كمي گشت، رفته رفته با پيشرفت دانش و انقلاب كپرنيكي، نگاه علمي جانشين نگاه اسطوره اي شد. در حقيقت برداشت خطي از زمان يك برداشت مدرن است.

• فكر نمي كنيد آن انقلاب دومي كه «نظريه نسبيت» اينشتين به پا كرد منجر به احياي دريافت دايره اي از زمان شد، كه نمونه هاي مشابه آن را قبلا در رويكرد فلاسفه يونان باستان به زمان همچون ارسطو و افلاطون به عنوان بقاياي تفكر اساطيري ديده بوديم؟

به اعتقاد من هيچ بازگشتي وجود ندارد. آنچه اتفاق مي افتد يك پديده جديد است. نسبيت خاصه و نسبيت عامه كه با اينشتين و طرفداران او مطرح مي شود پاسخي است به دغدغه نيوتني زمان. ممكن است رويكرد نسبي گرايانه نقاط مشتركي با ساختار تفكر اسطوره اي داشته باشد، اما از يك سنخ نيستند. در واقع نسبيت اينشتين يك روند تكاملي است كه در نقد برداشت نيوتني شكل مي گيرد.

تا برداشت نخستين وجود نداشته باشد نقد آن نيز وجود نخواهد داشت. تا خردگرايي و مدرنيته نباشد نقد خرد و پست مدرنتيه هم شكل نخواهد گرفت. اين به طور قطع با آن بينش اسطوره اي متفاوت است. اما آنها كه هنوز تفكر پيشامدرن دارند و در دنياي سنت شناورند خيال مي كنند كه با پست مدرن ها هم صدا هستند و مانند آنها مي انديشند. حال آنكه چنين نيست. ما هنوز به برداشت خطي از زمان به معناي نيوتني آن نرسيده ايم.

• گفته مي شود كه تاريخ هم محصول برداشت خطي از زمان است. با اين حساب نبايد چيزي به نام تاريخ داشته باشيم، اين طور نيست؟

دقيقا همين طور است. درست به همين دليل ما ايراني ها هرگز چيزي به نام تاريخ نداشته ايم. ماركس مي گفت: « در دنياي غير غرب تاريخ وجود ندارد، فقط وقايع اتفاقيه و تغيير از يك سلسله به سلسله ديگر است كه تاريخ خوانده مي شود. » گرچه يونان باستان هم تاريخ را به وجود نياورد. زيرا فلاسفه يونان باستان نيز پيوندهاي خود را با جهان اسطوره اي حفظ كرده بودند. آنان نيز از زمان تلقي دايره اي داشتند.

درست است كه آنان توانستند از روايت هاي اساطيري، درباره «بدايت زمانمند» يا «بن دهش» دل بر كنند اما در عين حال الگو و انگاره كيهاني زمان را در حركتي دوراني تجسم بخشيدند. در رويكرد خطي، زمان در قياس با ابديت واجد منزلتي اعتباري است اما در بينش اساطيري يونان حركت خطي نيست و در دايره اي گرفتار است و هيچ گاه از حركت نمي ماند. زمان در اين معنا واجد مفهومي گوهري است و هيچ چيز آن را قطع نمي كند.

• شما «تاريخ» را چطور تعريف مي كنيد؟

تاريخ، شكل گرفتن عقليت در طول زمان است.

• به نظر مي رسد كه در اديان الهي زمان روندي خطي دارد، آيا دين يك رويكرد تعقلي به زمان است؟

اين ويژگي عام اديان الهي نيست. فقط در اديان ابراهيمي يعني : اسلام، مسيحيت و يهوديت زمان خطي است. هيچ دين ديگري به جز اين سه به زمان به صورت خطي نمي نگرند.

• آيا برداشت خطي اين سه دين از زمان مي تواند ناشي از وابستگي آنها به فرهنگ و تفكر سامي بوده باشد؟

بله. اساسا برداشت خطي از زمان ريشه در تفكرات سامي دارد. نطفه تاريخ باوري را هم مي توان در اديان سامي جست وجو كرد.

اين نگاه از آفرينش هستي دنبال مي شود كه شروع آن با تولد آدم و حواست، وبه كن فيكون شدن عالم مي انجامد، سپس ظهور قيامت و صواب و عقاب پيش مي آيد.

• اما روساخت تفكر خطي اين اديان داراي يك ژرف ساخت دايره وار است. زيرا كه نويد پاداش جاودانه اخروي و بيم عقاب ابدي را مي دهد. در اين صورت ابديت تا بي نهايت ادامه خواهد يافت. اين طور نيست؟

نه اين دايره نيست. چون گذشته به آينده وصل نمي شود. همه چيز آينده است. ديگر آدم و حوايي زاده نمي شوند. در صورتي حركت دايره وار است كه زمان تكرار شود و دوباره آدم و حوا به دنيا بيايند و قيامت اتفاق بيفتد.

روند دايره اي روندي است كه در آن اول و آخر به يكديگر پيوند مي خورند. ما در منطق، دو فرض براي حركت داريم: يكي فرض دوري است و ديگري فرض تسلسلي. در دومي اول و آخر هرگز به هم متصل نمي شوند اما در حركت دوري چنين نيست. در حركت تسلسلي از هيچ گاه جاي ابد را نمي گيرد. زيرا يكي مقدم است و ديگري موخر. لااقل در الهيات اين سه مذهب چنين نيست. اما اديان غير سامي نظير بودائيسم و هندوئيسم زمان را دوري مي بينند. همانند نيچه كه از «بازگشت جاودانه همان»، سخن مي گويد.

• فكر مي كنيد انگيزه بشر در پيگيري فلسفه زمان چه بوده است، از اين كوشش ها به دنبال چه نتيجه اي است؟

اين را شما بايد پاسخ دهيد كه به دنبال موضوع هستيد. شما فكر مي كنيد چه چيز به دغدغه زمان معني مي دهد؟

گمان مي كنم، مرگ

اسطوره کورا cura

zibashenakht — Fri, 09 May 2008 15:09:12 GMT

اسطوره کورا cura

آن چه در آلمانی با sorge بیان می شود به واژه لاتین cura باز می گردد که ریشه ی اصلی واژه ی care در زبان انگلیسی هم هست. cura به هر دو معنای مراقبت و دلواپسی به کار می رفت. هایدگر در بند 42 هستی و زمان به این اسطوره رومی اشاره می نماید.

کورا به عنوان الاهه ی تیمار و مراقبت به منزله سندی پیشاهستی شناسانه است که هستی دازاین و تعلق او را به تیمار و مراقبت و دلواپسی در بردارد . این تعلق در داوری ساتورن خدای زمان مابین ژوپیتر و کورا و الاهه ی زمین آشکار می شود و وضعیت بنیادین او بستگی تامی به ساختار در اساس دوتایی طرح اندازی پرتاب شده دارد. (مراقبت/دلواپسی). این منش پیشاهستی شناسانه ی گوهر دازاین در این اسطوره آن نوع هستی را روشن می کند که بر اقامت زمانی اینجهانی حاکم است. و "آزاد هستن" دازاین در گرو طرح اندازی های وی و در راستای پرتاب شدگی او به دل موقعیت هاست. در سایه ی تیمارداشت و دلواپسی کوراست که دازاین تا مرگ می زید .

آلن سیگر

zibashenakht — Sun, 20 Apr 2008 17:06:18 GMT

شعری از آلن سیگر

آلن سیگر متولد 1888، زمانی که این عکس را گرفت 24 ساله بود و دانشجوی دانشگاه هاروارد. 6 سال بعد روز 4 ژوئیه 1916 در سنگر مبارزه علیه دشمن، وعده‌ی ملاقات خود را با مرگ داشت.‌ سیگر دو سال را در لژیون خارجی فرانسه خدمت کرد. او به عنوان شهروند امریکایی نمی‌توانست به ارتش فرانسه بپیوندد و راهی جز ثبت نام در هنگ سربازان خارجی نداشت زیرا امریکا هنوز وارد جنگ علیه قوای مرکزی نشده بود.
بعد از فارغ‌التحصیل شدن از هاروارد در 1910 برای مدت دو سال در دهکده‌ی گرینویچ زیست و همه‌ی وقت خود را صرف خواندن و نوشتن کرد. اشعاری که او در آن دوران و بعدها در جبهه‌ی جنگ نوشت تا سال 1917 یعنی یک سال بعد از مرگش به چاپ نرسید. در همان سال اشعارش در نشریه‌ی Egoist توسط تی. اس. الیوت شاعر نام‌دار قرن بیستم چنین نقد شد:
"آلن سیگر شعرش را جدی می‌گرفت و وقت بسیاری صرف آن می‌کرد. کارهای او خوب شناخته و پرداخته شده‌اند. توجه بیش از حد این شاعر به شکل ظاهری شعرش که به شدت در برابر سنت‌شکنی مقاومت می‌کرد و در بند وزن و قافیه می‌ماند ناشی از فرم‌گرایی ادبی نبود. کسی که او را از نزدیک می‌شناخت می‌توانست قسم یاد کند که وی جز به نفس شعر و قداست کلام نمی‌اندیشید و تا آخرین لحظه‌ی زندگی خود شاعر زیست."

***

وعده‌ی دیدار

مرا وعده‌ی دیداری‌ست با مرگ
در سنگری فرو ریخته
هنگامی که بهار با سایه‌ی روح‌بخش خود باز می‌گردد
و عطر شکوفه‌های سیب، هوا را می‌آکند.

مرا وعده‌ی دیداری‌ست با مرگ
هنگامی که بهار روزهای آبی و آفتابی‌اش را باز می‌گرداند.
شاید او دستم را در دستانش بگیرد
و به قلمرو تاریکش بکشاند
شاید راه بر نفس‌هایم ببندد
و نگاهم را خاموش گرداند
یا شاید من از برابرش بی‌اعتنا بگذرم.

مرا وعده‌ی دیداری‌ست با مرگ
در دامنه‌ی ترسناک تپه‌ای ویران
هنگامی که سال نو می‌شود
و نخستین جشم‌انداز پر گل رخ می‌نماید.

به راستی چیست زیباتر از خفتن بر بستری از ابریشم
لبریزِ تمنا
سرمستِ باده‌ی نگاه و آغوش یار؟

اما مرا به نیمه‌شبان وعده‌ی دیداری‌ست با مرگ
در شهری جنگ زده و شعله‌ور
هنگامی که بهار به شهر ما کوچ می‌کند
و من به شرافتم سوگند
که در لحظه‌ی مقرر، در میعادگاهم خواهم بود.

* Alan Seeger